Μαρτυρίαι
Βίβλος ἐπισκεπτῶν Τύπος
Μαρτυρίαι
Βίβλος ἐπισκεπτῶν Τύπος
↓2000
↓1998
↓1997
↓1996
↓1995
↓1993
↓Ποιμενικὴ συναυλία ἐν μυθολογικῇ ἀτμοσφαίρᾳ
↓Ἡ κλασικὴ Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἐν τῷ κήπῳ τοῦ Ἐπικούρου
Πλείονας ἀναγραφὰς ἐκ τοῦ ἐπιχωρίου τύπου εὑρήσετε ἐν τῇ Ἑλληνικῇ σελίδι.
21. Ὀκτωβρίου 2000
Μαρκική Καθολική (Märkische Allgemeine)
... Εὐωδία ῥόδων, ἰασμίνης καὶ λιβανωτίδος δέχεται τοὺς ἀφικνουμένους, ἀλλόκοτα δὲ ἄνθη ἐρυθρὰ καὶ ξανθὰ καὶ κυανᾶ τὴν ὄψιν καταθέλγει. Ἐν τούτῳ τῷ παραδείσῳ ἡ ἀνάπαυλα καὶ ὁ πολιτισμὸς καὶ ἡ παιδεία ἐξ ἴσου τιμᾶσθαι μέλλουσιν. Τοῦτο γὰρ ὁ ἀνὴρ διανοεῖται, ὃς τὸ Εἰδύλλιον ἔκτισεν ὡς μουσικὸν τόπον συμβιώσεως ἐν τῇ βορειοδυτικῇ ἀκτῇ τῆς Πελοποννήσου, παρὰ τῇ θαλάττῃ κείμενον, βλέποντα πρὸς τὸν Παρνασσόν...
9.+10. Σεπτεμβρίου 2000
Νέα Τουρικινή Ἐφημερίς (Neue Zürcher Zeitung),
Βίος
Ἐν τῷ Ἑλληνικῷ Εἰδυλλίῳ
Ἐλπίζοντες εἰς τὸ τῆς Μούσης φίλημα - Ἤπια ἀνάπαυσις ἐνεργός
Ἐν χρώμασι πολλοῖς - Ἀνάπαυσις ζωγραφικὴ ἐν Ἑλλάδι
Ὑπὸ Χρίστας Arnet
Κῆπος τις κατακεκηλημένος παρὰ τῇ θαλάττῃ μετὰ μεγάλης οἰκίας, οἰκίσκων τινῶν, σκηνῆς καὶ μουσικοῦ περιπτέρου. Καὶ μεταξὺ τῶν ῥόδων, τῶν γερανίων, τῶν φοινίκων, τῶν λεμονεῶν καὶ συκῶν δώδεκά τινες ἄνθρωποι φιλοπόνως γράφοντες καὶ ζωγραφοῦντες: Διατρίβω ζωγραφικὴν ἀνάπαυσιν ἐν τῷ μουσικῷ καὶ πολιτιστικῷ τόπῳ Ἑλληνικὸν Εἰδύλλιον ἐν Πελοποννήσῳ, ἡγουμένης τῆς Ἑλβετίδος Gielia Degonda, μοναχῆς καὶ καλλιτέχνιδος καὶ διδασκάλου ἐν τῇ παρθεναγωγείῳ Theresianum Ingenbohl... Ἡ πρώτη ἡμέρα ἐστὶν ἄνετος καὶ πρᾳεῖα. Οὔτε ὁρμὴν πρὸς ἔργον οὔτε ἀνάγκην ἐπιδείξεως αἰσθανόμεθα, ἀλλὰ μόνον μικράν τινα περιέργειαν.
Πρῶτον μὲν δεῖ τὴν τέχνην καταμανθάνειν. Ἔπειτα δὲ πρόσφορόν τι θέμα εὑρετέον. Οἱ μετέχοντες διασπείρονται, πέντε μὲν αὐτῶν ἐπὶ τὰς πρασιὰς τῶν ἀνθέων ὁρμῶσι, δύο δὲ ἐπὶ τὴν ἀκτὴν ἐπείγονται, εἷς δὲ τὸ τῆς Ἀφροδίτης ἄγαλμα καταλαμβάνει. Ἐγὼ δὲ πέντε λεμόνια ἐμαυτῇ παρασκευάζω, ξανθοπράσινα πράγματα μετὰ ὀξειῶν ῥυγχῶν καὶ προγαστόρων, ἃ κοσμητικῶς ἐπὶ λιθίνης τραπέζης κεῖνται. Οὕτως αἱ προϋποθέσεις διὰ τὴν καλλιτεχνικὴν ὁδὸν πεποίηνται, καὶ ἄρχεσθαι ἄν τις δύναιτο... Ἡ τρίτη ἡμέρα μετὰ συμφορᾶς ἄρχεται. Τὰ λεμόνια ἀφανῆ ἐστιν. Τίς αὐτὰ ἔκλεψεν, ἴσως δὲ κοινὸν χυμὸν ἐξ αὐτῶν ἐποίησεν. Οὐδὲν ἄλλο λείπεται ἢ ἐν τῇ κώμῃ νέα πορίζεσθαι. Καὶ ἰδού, ἡ ἐκεῖ μικρὰ ἀγορὰ ἀποκάλυψίς ἐστιν. Ἐπὶ τῶν βάθρων καρποὶ καὶ λάχανα ἐν καλλίστοις χρώμασι καὶ σχήμασι σωρεύονται. Τοῦτο ζωγραφητέον! Μετὰ σπουδῆς ἀγοράζομεν χιλιόγραμμον λεμονίων, μελιντζάνην ἰώδη, χρυσοῦν πέπονα καὶ λίτραν λαμπρῶν ἐρυθρῶν κερασίων. Οὕτως καλλίστη νεκρὰ φύσις συντίθεσθαι δύναται. Τὸ πράσινον τῆς λιθίνης τραπέζης τὸ πρέπον βάθος ποιεῖ. Νῦν δὲ μόνον τὸ τῆς Μούσης φίλημα λείπει. Μεταξὺ τῶν δένδρων στίλβει ὁ Κορινθιακὸς κόλπος, καὶ ἐπέκεινα, ἐν τῇ ἀντιπέρας ἀκτῇ, ἀνέχει ὁ Παρνασσός, ἡ τοῦ Ἀπόλλωνος ἕδρα, τοῦ πάντων τῶν Μουσῶν προστάτου...
Ἔπειτα δὲ ἐλευθέρα ἡμέρα ἀκολουθεῖ. Ὁ βουλόμενος μετέχειν τῆς εἰς Ἐπίδαυρον ἐκδρομῆς δύναται. Ἡμεῖς δὲ δηλονότι οὐ σχολάζομεν τούτῳ. Νῦν δὲ περαιτέρω ζωγραφητέον! Μία ἐμπειρία μετὰ τὴν ἄλλην ἀκολουθεῖ. Τὸ ἀνατραπὲν ποτήριον ὕδατος καὶ ἡ τυχαία ῥανὶς χρώματος ἀπροσδοκήτους τρόπους ἐμφάσεως δηλοῦσιν...
Τέλος δὲ ὁ τελευταῖος δρόμος ἔρχεται. Τῇ τελευταίᾳ ἡμέρᾳ, ὥρᾳ πέμπτῃ τῆς ἑσπέρας, τὰ ἐγκαίνια τῆς ἐκθέσεως γίγνεται. Ἐπὶ τῆς σκηνῆς ἐγγὺς διακόσια ἔργα ἐκτίθενται. Ὑδατογραφίαι πᾶσαι καὶ ὅμως ἑκάστη ἴδιον χαρακτῆρα ἔχουσα. Ἀκριβεῖς εἰκόνες παρὰ πλουσίαις φαντασίαις κρέμανται, λεπταὶ ἐνδείξεις παρὰ αὐστηραῖς γεωμετρίαις. Ἡ διδάσκαλος Gielia εὐδαίμων ἐστίν, ὥσπερ εἰ μηδέποτε οὕτω καλοὺς μαθητὰς ἔσχεν. Ἀλλήλους συγχαίρομεν καὶ τοὺς ὤμους τύπτομεν. Τίς ἂν ᾤετο ἡμᾶς πάντα ταῦτα ἐκτελέσειν; Καλλιτέχναι μὲν ἐν τῷ βραχεῖ χρόνῳ οὐκ ἐγενόμεθα, ἀλλὰ ἄλλην ὄψιν ἐλάβομεν καὶ νέας διαστάσεις ἐξηύρομεν, περί τε ἡμᾶς καὶ ἐν ἡμῖν αὐτοῖς.
Ἀπρίλιος 2000
Flöte aktuell (Αὐλὸς νῦν)
Ἑλληνικὸν Εἰδύλλιον 2000
Μάθημα μετὰ Ε. Weinzierl καὶ Ε. Waechter ἐν Ἑλλάδι
Ἆρά ἐστί τι κάλλιον τῆς συνουσίας τέχνης καὶ μουσικῆς καὶ φύσεως; Ἐν τούτῳ τῷ θέρει (1.-13. Αὐγούστου 2000) μάθημά τι αὐλοῦ ἐγένετο, ὃ πάντα τὰ τρία κάλλιστα ἀλλήλοις συνῆψεν. Ὄγδοον δὴ ἔτος Elisabeth Weinzierl καὶ Edmund Waechter τοὺς ἐνδιαφερομένους ἐρασιτέχνας αὐλοῦ, μαθητὰς καὶ ἐπαγγελματίας ὑπὸ τὸν Ἑλληνικὸν ἥλιον συνήγαγον πρὸς κοινὴν ἐργασίαν, μάθησιν, μουσικὴν καὶ οὐχ ἥκιστα πρὸς ἑορτὴν καὶ ἀπόλαυσιν. Ὄγδοον δὴ ἔτος τὸ μάθημα ἐξενίσθη ὑπὸ Ἀνδρέου Δρέκη, τοῦ κυρίου τῆς μουσικῆς ἀναπαύσεως Ἑλληνικὸν Εἰδύλλιον ἐν Σελιανιτίκοις παρὰ τὸ Αἴγιον ἐν Πελοποννήσῳ. Ὁ μουσικῶς καὶ φιλοσοφικῶς ἐσπουδακὼς υἱὸς ὀρθοδόξου ἱερέως πρὸ ἐτῶν τοῦτο προὔθετο, κτῆμά τι ποιεῖν, ἐν ᾧ ἄν τις ἐλεύθερος τῶν καθημερινῶν ἀναγκῶν ἐν παραδεισίᾳ ἀτμοσφαίρᾳ κήπου παντοδαπὰ μαθήματα ποιεῖν δύναται. Ἡ ποικιλία διήκει ἀπὸ μουσικῆς δωματίου, κλειδοκυμβάλου, βιολίου ἢ αὐλοῦ, χορωδίας καὶ ὀρχήστρας μέχρι συμποσίων διὰ τὴν Ἀρχαίαν Ἑλληνικὴν γλῶσσαν ἢ ζωγραφικήν. Ἡ στενὴ σύνδεσις μουσικῆς καὶ φύσεως οὖν βεβαία ἐστὶ καὶ παραδείσια αἰσθήματα τότε γίγνεται, ὅταν τις ἐν ταῖς συναυλίαις ἐν τῷ κήπῳ αἰσθάνηται τὰ σῦκα καὶ τὰ λεμόνια ἀτεχνῶς εἰς τὸ στόμα φύεσθαι [...] Ὡς ἀκάματος ὀργανωτὴς Ἀνδρέας Δρέκης δύο συναυλίας ἐν Ξυλοκάστρῳ καὶ Γαλαξιδίῳ ἡμῖν παρεσκεύασεν, ἔτι δὲ ἄλλην ἐπίδειξιν ἐν Σελιανιτίκοις ἐν ἑορτῇ κώμης μετὰ πυροτεχνημάτων. Διὰ τῆς συναυλίας ἡμῶν ἐν Γαλαξιδίῳ νέον τι πολιτιστικὸν κέντρον ἐγκαινίζεσθαι ἔδει, ἐπειδὴ Ἀνδρέας Δρέκης ἀεὶ καλὴν συνήθειαν μετὰ τῶν ἐκεῖ ἀνθρώπων ἔχει καὶ ὅλως δεξιός ἐστιν ἐν τῷ παρασκευάζειν καὶ ἐν βραχεῖ συναυλίας.... Ἐν τούτοις τοῖς ἐκδρομαῖς καὶ καιρὸν εἴχομεν οὕτω λαμπροὺς τόπους τῆς Ἑλληνικῆς ἱστορίας ὡς Κόρινθον, Μυκήνας ἢ Δελφοὺς ἐπισκέπτεσθαι [...] Οὕτως ἐντατικὸν πρόγραμμα ἐργασίας δηλονότι δέεται πρεπούσης ἀναπαύλης: τὸ λούεσθαι ἐν τῇ θαλάττῃ, ἣ μόνον ὑπὸ μικρᾶς ὁδοῦ ἀπὸ τοῦ κτήματος χωρίζεται, τὸ καθημερινὸν...
Περιοδικὸν τοῦ γερμανικοῦ συνδέσμου φιλολόγων
21. Ὀκτωβρίου 1998
Westfalen-Blatt (Φύλλον τῆς Βεστφαλίας)
...Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ καὶ τὸ μικρὸν ἀρχαῖον θέατρον ἐπεσκέφθημεν, ὃ ἐν τοῖς ὄρεσιν ὑπὲρ τὴν πόλιν Αἴγιον κεῖται. Ἐκεῖθεν κάλλιστος θέα ἐστὶν ἐπὶ τὸν Κορινθιακὸν κόλπον καὶ ἐπὶ τὸν Παρνασσόν, ἐν ᾧ τὸ ἱερὸν τῶν Δελφῶν κεῖται.
Μουσικὴ ἐν τῷ θεάτρῳ τῆς Αἰγείρας 35 χλμ ἀπὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ Εἰδυλλίου
Οἱ μετέχοντες τῆς ὀρχήστρας ἐμελέτων ὑπὸ αἰθρίῳ τῷ οὐρανῷ μέχρι ἡλίου δυσμῶν, τέλος δὲ καὶ Ἑλληνικὸν ᾆσμα: "Ἄρνησις" ὑπὸ Μίκη Θεοδωράκη, τοῦ σπουδαιοτάτου συγχρόνου Ἕλληνος συνθέτου, ὃς μουσικῶς σφόδρα τῇ λαογραφίᾳ τῆς χώρας αὐτοῦ συνάπτεται καὶ πάνυ γνώριμός ἐστιν...
Αὔγουστος 1998
Πελοπόννησος-Πάτραι Ἐφημερίς
Ἐπαγωγὸς ἑσπέρα μετὰ Βαγγέλη Βαρβαρέσου
Ὁ τεσσαρεσκαιδεκαέτης Βαγγέλης Βαρβαρέσος, εἷς τῶν δέκα ἀρίστων νέων σολίστων τοῦ κόσμου, μετὰ τῆς οἰκείας ἐκ Θεσσαλονίκης εἰδικῶς πρὸς ταύτην τὴν ἐμφάνισιν ἀφίκετο καὶ ἐξέπληξε τὸ κοινὸν οὐ μόνον ταῖς τοῦ κλειδοκυμβάλου τέχναις, ἀλλὰ καὶ τῇ εὐαισθησίᾳ καὶ τῇ φυσικότητι αὐτοῦ. Ὑπὸ πυκνῇ στέγῃ φύλλων καρποφόρων καὶ κοσμητικῶν δένδρων οἱ δεξιοὶ ἦχοι τοῦ κλειδοκυμβάλου τῇ εὐωδίᾳ τῶν ῥόδων, τῆς ἰασμίνης καὶ τῶν νυκτερινῶν ἀνθέων συνεμίγνυντο καὶ τὴν μουσικὴν εἰς τὴν φύσιν ἐπανήγαγον, τὴν πηγὴν τῆς ἐμπνεύσεως τοῖς τε συνθέταις καὶ τοῖς ἑρμηνευταῖς ἐξ ἴσου, καὶ τῷ ἀκροατῇ σπάνιόν τινα συνδυασμὸν μουσικῆς συμφωνίας μετὰ τῶν φύλλων προσέφερεν - οὕτως ἀλλοῖον ἢ ἐν ἀπροσώπῳ τινὶ αἰθούσῃ συναυλιῶν - ὅπερ τινὰ πτεροῖ καὶ μεγίστην διαστάσιν τῆς ἀκροάσεως τῆς κλασικῆς μουσικῆς παρέχει.
Ὁ εὐφυὴς νεανίας ἡρμήνευσέ τινα τῶν δυσκολωτάτων ἔργων Liszt, Prokofiev καὶ Balakierev, ὡς καὶ Χατζιδάκι μετὰ θαυμαστῆς τεχνικῆς, φανερᾶς εὐαισθησίας, ἐκφράσεως καὶ μεγέθους καὶ ἐνθουσιωδῶς ἐτιμήθη. Νέος ἀστήρ ἐστιν ἐν τῇ μουσικῇ σκηνῇ, ὃς τὴν χώραν ἡμῶν διεθνῶς ἀντιπροσωπεύσει.
Ἐν τούτῳ τῷ καταπληκτικῷ κήπῳ - ὄασις ἡσυχίας καὶ καθαροῦ ἀέρος μεταξὺ τῶν θορυβωδῶν παραθεριστικῶν τόπων - ἡ γνώριμος πιανίστα Milena Molova (διδάσκαλος τοῦ Β. Βαρβαρέσου, ἣ κατὰ τὴν συναυλίαν παρ' αὐτῷ ἦν, ἵνα αὐτὸν τῇ παρουσίᾳ βοηθῇ) ἤδη τὸ τρίτον ἔτος μαθήματα κλειδοκυμβάλου διὰ Ἕλληνας καὶ ξένους μαθητὰς ποιεῖται.
Οἱ μαθηταὶ μελετῶσιν ἐπὶ καλλίστου Schimmel-κλειδοκυμβάλου ἐν μέσῳ τῇ φύσει παρὰ τῷ τῶν φύλλων θροῷ καὶ τῷ τῶν ὀρνίθων ᾄσματι. Παρὰ τῷ σεμιναρίῳ κλειδοκυμβάλου καὶ βιολίου, αὐλοῦ, βιολοντσέλου καὶ κιθάρας μαθήματα μέχρι Ὀκτωβρίου ἐν τούτῳ τῷ κήπῳ γίγνεται, ὅπου Μοῦσαι καὶ πνεῦμα δημιουργικῶς συνάπτονται καὶ οἷ καλλίτεχνοι ἐκ πάντων τῶν μερῶν τοῦ κόσμου ἀφικνοῦνται.
Φεβρουάριος 1997
Ὁ Χορός (Der Chor)
Ἡμῖν ὡς χορῷ πρῶτον ἡ μελέτη ἐν τῇ πρώτῃ τάξει ἐστίν. Ἀνδρέας Δρέκης, ὁ τοῦ κτήματος ἡγούμενος, ἀληθῆ περιοδείαν συναυλιῶν συνέταξεν. Οὕτως πρῶτον μὲν εἰς Δελφοὺς πορευόμεθα, ἔπειτα δὲ ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας εἰς τὴν νῆσον Κεφαλληνίαν, ὅπου τῷ ἡμετέρῳ Gospel καὶ Spiritual προγράμματι ἐν χορωδιακῷ φεστιβάλ μετέχομεν. Μεθ' ἡμέραν δὲ πλούσιον πρόγραμμα ἐπισκέψεων ἡμῖν παρέχεται, ἑσπέρας δὲ αἱ συναυλίαι γίγνονται. Οὗτος ὁ συνδυασμὸς τὴν χάριν τῶν ἐκδρομῶν ποιεῖ. Μὴ λαθόμεθα δὲ τῆς Ἑλληνικῆς φιλοξενίας, ἣ ἡμῖν πανταχοῦ ἀπαντᾷ. Λιμὸν καὶ δίψαν οὐδεὶς παθεῖν ἀνάγκην ἔχει! Ἐν πᾶσι τούτοις Ἀνδρέας Δρέκης πάρεστιν. Ἄρχει ἐμπείρως μειζόνων καὶ ἐλαττόνων προβλημάτων ὀργανώσεως, ἡγεῖται ἡμῶν διὰ τῆς χώρας καὶ φροντίζει τῆς ἡμετέρας εὐεξίας. Μετὰ ταύτας τὰς καλλίστας μὲν ἀλλὰ καὶ κοπιώδεις ἡμέρας ἡ εἰς Σελιανίτικα ἄφιξις ὡς οἴκαδε ἐπάνοδος φαίνεται. Χαίροντες ἐπὶ τῇ ἡσυχίᾳ, τὸ Ἑλληνικὸν Εἰδύλλιον πάλιν καταλαμβάνομεν...
14. Νοεμβρίου 1996
Passauer Neue Presse (Νέα Ἐφημερὶς τοῦ Παλατουπόλεως)
Ἑλληνικὸν Εἰδύλλιον ἐν Πελοποννήσῳ:
ᾌδειν, ζωγραφεῖν, ποιεῖν ὑπὸ τῇ ἐλαίᾳ
Ὁ ἐπικούρειος κῆπος ἰδεαλιστοῦ τινος
Ὑπὸ Ariane Freier
Φιλοσοφοῦσιν ἀττικιστὶ ἐν τῷ τῆς σελήνης φωτί, ζωγραφοῦσιν ὑδατογραφίας ἐν τῇ σκιᾷ τῶν λεμονεῶν καὶ ἐλαιῶν ἢ ᾄδουσι μετὰ τῶν κορυδαλλῶν ἁμιλλώμενοι. Ἐν τῷ Ἑλληνικῷ Εἰδυλλίῳ οἱ ἰδιαιτέρως ζῶντες τὴν τέχνην καὶ τὴν ἀνάπαυσιν συνάπτειν δύνανται. Ἢ μόνον τὴν ψυχὴν ἐλευθεροῦν.
Ἐν τῇ μεσημβρινῇ ἀκτῇ τοῦ Κορινθιακοῦ κόλπου, ἐν τῇ χερσονήσῳ Πελοποννήσῳ, κεῖται ἡ τῶν ἁλιέων κώμη Σελιανίτικα. Μικρά τις ὁδὸς ἀπὸ τῆς ἀκτῆς πρὸς τὸ Ἑλληνικὸν Εἰδύλλιον ἄγει. Τόπος ἐστὶν ἴδιος: Μουσικὸν καὶ πολιτιστικὸν κέντρον - μαγνήτης μουσικοῖς, φιλολόγοις, ποιηταῖς καὶ ζωγράφοις.
Οἰκίαι ἐκ λίθου καὶ ξύλου μετὰ μεγάλων ἐξωστῶν καλοῦσι πρὸς ἡδεῖαν διατριβήν. Ἐνταῦθα Ἀνδρέας Δρέκης μαθήματα περὶ θεάτρου, ὀρχήσεως, ἀρχαιολογίας, λογοτεχνίας καὶ ζωγραφικῆς προσφέρει, ἃ ὑπὸ ἐπαγγελματιῶν διδασκάλων ἄγεται. Χορωδίαι καὶ ὀρχῆστραι μελετῶσι διὰ τὴν νέαν περίοδον. Καὶ ἐν περιπτέρῳ τινὶ ἐν τῷ κήπῳ συναυλίας ποιοῦνται σολίσται ὡς ἡ Constanze Ziemann ἢ ἡ "Μικρὰ Ὄπερα Berlin-Zehlendorf".
Ἀνδρέας Δρέκης, υἱὸς ὀρθοδόξου ἱερέως ἐξ Αἰγίου, ὃς ἐν Ἑλβετίᾳ ἐσπούδασεν, τῷ Ἑλληνικῷ Εἰδυλλίῳ τὸ τοῦ βίου ὄνειρον ἐξετέλεσεν: ἐπικούρειόν τινα κῆπον, μόνον τῇ ἡδονῇ ἀνατεθειμένον. Οἱ ὁμόφρονες δεῖ τὰς πνευματικὰς καὶ πολιτιστικὰς ἀξίας ἐν εἰδυλλιακῇ ἀτμοσφαίρᾳ νέον γιγνώσκειν. Ἄνευ ἀνάγκης, ἄνευ προσταγμάτων.
Τῷ δὲ κυρίῳ καὶ οἱ μὴ μουσικὴν ποιοῦντες καὶ αἱ οἰκεῖαι φίλοι εἰσίν. Οἱ τῆς πληροφορικῆς ἐμπειροι, οἳ ὥρας τινὰς ἐν τῷ γραφείῳ βοηθοῦσι, συνθέται ἢ γραφισταὶ καὶ προῖκα διατρίβειν δύνανται. Παρὰ δὲ τούτοις καιρός ἐστι πρὸς ἀνάπαυσιν – ἐπί τινος τῶν αἰωρῶν (Hollywood-Schaukel) ἐν μέσῳ τῷ τετρακισχιλίων τετραγωνικῶν μέτρων κήπῳ. Ἐνταῦθα φύονται καὶ εὐωδιάζουσι πικροδάφναι καὶ συκαῖ, ῥόδα, πορτοκαλέαι καὶ λεμονέαι. Αὐτοσχέδιος μουσικὴ μετ' ἀλλήλων, κοιναὶ ὁδοιπορίαι ἢ ἑορταὶ κήπου κοινωνίαν μετὰ τῶν ἄλλων ξένων παρέχουσιν. Τὰ σκιερὰ δένδρα καὶ ἡ μουσικὴ αἴθουσα ἐν τῇ οἰκίᾳ τὴν μελέτην καὶ ἐν μέσῳ τῷ θέρει ἐπιτρέπουσι.
Πρὸ τοῦ κήπου ἡ ψαμμώδης ἀκτὴ πρὸς λουτρὸν καλεῖ, τὰ δὲ ἑστιατόρια καὶ καφενεῖα πρὸς ἀπόλαυσιν. Ἐν τῷ τῆς κώμης τέλει ὀρχηστρίδες εἰσίν. Καὶ τοῖς κινήσεως δεομένοις Δρέκης πολλὰς ἐκδρομὰς συμβουλεύει. Πολλοί, οἳ ἅπαξ ἐνταῦθα ἦσαν, πάλιν ἔρχονται. "Ἐν τοῖς ἐμοῖς ὀνείροις ἀεὶ ἐν Σελιανιτίκοις εἰμί", φησὶ Constanze Ziemann, ἡ νέα πιανίστα. Ἡ εἰδυλλία ἀτεχνῶς μοναδική ἐστιν.
29. Ἰουλίου 1995
Ἡ Κώδων (Die Glocke/Westfalen)
...Ἀνδρέας Δρέκης βεβαίας ἰδέας ἔχει περὶ τῆς τῶν ξένων κατηγορίας. Οἱ πρέποντες εἶεν ἂν μουσικοὶ καὶ πνευματώδεις μετὰ ὑψηλῶν ἀξιώσεων, φιλόφυτοι καὶ τῷ ἀρχαίῳ Ἑλληνικῷ πολιτισμῷ προσκείμενοι (ἐν ἡμερησίαις ἐκδρομαῖς ἀρχαῖοι τόποι ὡς Δελφοί, Ἐπίδαυρος, Μυκῆναι, Ὀλυμπία, Ἀρχαία Κόρινθος κ.ἄ. ἐπισκεπτέοι εἰσίν), ἔτι δὲ ἐνθουσιασμὸν διὰ τὸ καλὸν καὶ ἀληθὲς φέρειν δέοι. Ὄπισθεν τούτων τῶν ἀξιώσεων οὐκ ἀλαζονεία κεῖται, ἀλλὰ ἡ ἀνάγκη, ἀξίας, αἳ ἀπόλλυσθαι κινδυνεύουσι, νέον καὶ ἐντόνως βιωτὰς ποιεῖν καὶ εἰς τὴν συνείδησιν ἄγειν...
1993
Συναυλιακὴ περιοδεία εἰς Ἑλλάδα
Νέα Μουσικὴ Ἐφημερίς (Neue Musik-Zeitung)
Ὑπὸ Brigitte Franz, μέλους τῆς ὀρχήστρας
Ἀπὸ 9. μέχρι 20. Ἰουλίου 1993 ἡ νεανικὴ συμφωνικὴ ὀρχήστρα τῆς Λειψίας (Jugendsymphonieorchester Leipzig) τῆς σχολῆς Johann Sebastian Bach μετὰ τοῦ διευθυντοῦ Iwan Iwanow ἐν Ἑλλάδι διέτριβεν.
Ἡ ὁδὸς ἐγένετο τῇ διανοίᾳ, μελέτας καὶ συναυλίας μετὰ ἐκδρομῶν εἰς τὴν ἀρχαιότητα συνάπτειν. Οὕτω Σελιανίτικα ὁ σκοπὸς τῶν νέων μουσικῶν ἐγένετο, μικρός τις παραθαλάσσιος τόπος ἐν τῇ βορειοδυτικῇ ἀκτῇ τῆς Πελοποννήσου. Ἐκεῖ Ἀνδρέας Δρέκης, οὗ ἡ καρδία διὰ τὴν μουσικὴν πάλλεται, κειμήλιόν τι τοῖς καλλιτέχναις ἔκτισεν, τὸ Εἰδύλλιον. Ἐν τῷ πολιτιστικῷ τόπῳ μουσικοὶ ἐκ πάντων τῶν μερῶν τοῦ κόσμου εἰς σεμινάρια καὶ συναυλίας μετὰ ἐνεργοῦ ἀναπαύλης συνέρχεσθαι δύνανται.
Τῇ ὀρχήστρᾳ Δρέκης δύο συναυλίας παρεσκεύασεν. Πρῶτον δὲ ἐν τῷ Εἰδυλλίῳ μετὰ μελετῶν ἤρξατο. Οἱ νέοι μουσικοὶ παρὰ τῷ αὐτῶν προγράμματι, ὅπερ ἔργα Bizet, Gounod, Lloyd Webber καὶ Strauss περιέχει, καὶ τὰ μέλη Ἑλληνικοῦ δημώδους ᾄσματος ἔφερον, ὅπερ πρὸς τιμὴν τῶν ξενιζόντων ἐπιδείκνυσθαι ἔδει. Ὀργανικῶς τοῦτο τὸ ᾆσμα ἤδη ἐν Λειψίᾳ ἐξείργασντο. Νῦν δὲ ἔδει τὴν μελέτην μετὰ τῶν ἀοιδῶν Barbara Luther καὶ Νίκου Βουτσίνου ποιεῖσθαι. Ἔτι δὲ Βουτσῖνος ἐπίγραμμα πρὸς τιμὴν ἀρχαίων Ἑλλήνων ἡρώων συνέθηκεν. Μετὰ βραχεῖαν ἐπίσκεψιν τῶν μελῶν ἡ ὀρχήστρα αὐτοσχεδίως τὴν πρώτην ἐπίδειξιν τοῦ ὕμνου ἐν ταῖς συναυλίαις ἔκρινεν.
Αἱ μελέται μετὰ λουτρῶν ἐν τῷ Κορινθιακῷ κόλπῳ καὶ ἐπισκέψεων ἀρχαίων πόλεων ἐνηλλάσσοντο. Ἐκδρομαὶ εἰς Μυκήνας, Ἐπίδαυρον, Κόρινθον καὶ Ὀλυμπίαν τοῖς νέοις τὴν ἀρχαίαν ἱστορίαν ἐγγυτέρω ἤγαγον.
Αἱ δύο συναυλίαι, αἳ ὑπὸ αἰθρίῳ τῷ οὐρανῷ ἐγένοντο, ἐν τῷ τῆς ὁδοῦ τέλει ἦσαν καὶ δηλονότι τὰ ἀκρότατα ἐποίησαν. Τῇ 16. Ἰουλίου 1993 ἡ ὀρχήστρα ἐν Σελιανιτίκοις ἐπὶ σκηνῆς παρὰ τῇ θαλάττῃ ἔπαιξεν. Ἡ τῶν ἐνοίκων περιέργεια ἤδη διὰ τῶν ἑσπερινῶν ἐμφανίσεων τῶν πνευστῶν ἐξηγέρθη, ὥστε σχεδὸν οὐδεμία ἕδρα κενὴ ἔμεινεν.
Ἡ νεανικὴ ὀρχήστρα τῆς Λειψίας πρὸ τῆς ἐμφανίσεως αὐτῆς
Ἡ δευτέρα συναυλία τῇ 17. Ἰουλίου 1993 καὶ ἐν τῇ ἑσπερίᾳ ἀκτῇ τῆς Πελοποννήσου ἐγένετο, ἐπί τινος φρουρίου ὑπὲρ τῆς Κυλλήνης, ἐν φεστιβάλ τοῦ ἀρχαίου θεάτρου. Ἡ καλλίστη μεσαιωνικὴ σκηνὴ μετὰ τῆς μουσικῆς τῇ τε ὀρχήστρᾳ καὶ τοῖς χιλίοις πεντακοσίοις ἐπισκέπταις δηλονότι μεγίστη ἐντύπωσις ἦν.
Ἀμφότεραι αἱ συναυλίαι τοῖς νέοις μουσικοῖς καὶ τῷ διευθυντῇ Iwan Iwanow ἐμπειρία καὶ ἐπιτυχία ἅμα ἦσαν. Οὐ μόνον τὰ Ἑλληνικὰ ἔργα τὸ κοινὸν ἐξέπληξαν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὰ γνωριμώτατα ἔργα Cats, Phantom der Oper καὶ Carmen καὶ τὰ μέλη τοῦ Strauss ἡ ὀρχήστρα "Bravo" ἐδέξατο. Μακρὸς κρότος πολλὰς προσθήκας ᾔτησεν.
Τὸ κέρδος ἀμφοτέρων τῶν συναυλιῶν εἰς ταμεῖόν τι διὰ τὴν ἀνασκαφὴν καταδεδυκυίας πόλεως ἐχώρησεν, ἣ παρὰ τὴν Ἑλίκην νομίζεται. Τοῦτο ἤδη πρὸ τῆς ὁδοῦ μεταξὺ τοῦ ὀργανωτοῦ καὶ τῆς ὀρχήστρας συνωμολόγητο.
Ἡ συναυλία ἐν Σελιανιτίκοις καὶ ὑπ' ἄλλον σκοπὸν ἦν. Ἡ μουσικὴ τῶν νέων ἐκ Λειψίας ἐν τῇ περιοχῇ τοῦ Αἰγίου παράδειγμα εἶναι ἔδει, ἵνα τοὺς νέους προτρέπῃ ὀρχήστραν κτίζειν. Αἱ ἀποκρίσεις τῇ γενικῇ μελέτῃ καὶ τῇ ἑσπερινῇ συναυλίᾳ τὴν ἐκτέλεσιν ταύτης τῆς διανοίας εἰκάζειν ἐπιτρέπουσι. Εὐχόμεθα τοῖς ὀργανωταῖς ἐν Ἑλλάδι πολλὴν ἐπιτυχίαν.
Ἡ ὁδὸς διὰ τῆς βοηθείας τοῦ ὑπουργείου πολιτισμοῦ, τῆς Jeunesses musicales καὶ τῆς Leipziger Pianoforte-Fabrik GmbH ἐγένετο.
Ποιμενικὴ συναυλία ἐν μυθολογικῇ ἀτμοσφαίρᾳ
Ὑπὸ Katja Groß μέλους τῆς ὀρχήστρας
Ἡ ὀρχήστρα δωματίου τοῦ Holstein ἐκ τῆς βορείας Γερμανίας πάλιν ἐν τῷ Ἑλληνικῷ Εἰδυλλίῳ ἐξενίσθη. Μετὰ συναυλίαν ἐν Ἀθήναις τῇ 18. Ἰουλίου οἱ μουσικοὶ ἑβδομάδα ἐνταῦθα διέτριψαν, ἵνα μελετῷεν καὶ ἐν τῇ θαλάττῃ καὶ ἐν τῷ εἰδυλλιακῷ κήπῳ ὑπὸ εὐωδέσι ῥόδοις καὶ λεμονέαις ἀναπαύοιντο. Τί τοὺς ἑξήκοντα πέντε νέους καὶ τὸν ἡγούμενον Hajo Jobs ἔπεισε πάλιν ἐν Σελιανιτίκοις διατρίβειν; Φησὶ Ναδίνη (21) βιολίστρια: "Οὗτος ὁ τόπος, ὅπου ἄν τις καὶ μόνος εἴη καὶ πανταχοῦ μελετᾶν δύναται παρὰ τῇ ἀκτῇ, ἄριστός ἐστιν."
Ὄρος Χελμὸς μετὰ τῆς Στυγὸς πηγῆς, κάτω ἡ κώμη Περιστέρα
Εἰς ἀρχὴν τῆς ἑβδομάδος Ἀνδρέας Δρέκης ἐν Περιστέρᾳ ὑπὸ τῷ Χελμῷ, οὗ ἡ Στὺξ πηγή ἐστιν, ποιμενικήν τινα συναυλίαν παρεσκεύασεν. Ἐν τῷ προγράμματι ἦσαν Σουηδικοὶ χοροὶ ὑπὸ Max Bruch, Οὐγγρικός τις χορός ὑπὸ Johannes Brahms, Γερμανικοὶ χοροὶ ὑπὸ W.A. Mozart καὶ - ὡς τιμὴ τοῖς ξενίζουσι - ὑπὸ Ἕλληνος συνθέτου...
Ἡ κλασικὴ Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἐν τῷ κήπῳ τοῦ Ἐπικούρου
Λεπτή τις καὶ θερμὴ αὔρα πνεῖ διὰ τοῦ κτήματος παρὰ τῷ Κορινθιακῷ κόλπῳ. Ἀπὸ τῶν φύλλων τῶν πολλῶν δένδρων ἀκούεται ὁ λαμπρὸς τεττιγισμὸς τῶν τεττίγων, ἐνῷ μόνον ὀλίγαι ἀκτίνες ἡλίου πρὸς τὸ ἔδαφος ἀφικνοῦνται. Περὶ μεγάλην λιθίνην τράπεζαν κάθηται ἡ ὁμάς: Γερμανοί, Αὐστριακός τις, διδάσκαλοι ἐξ Ἀθηνῶν. Μετ' αὐτῶν ὁ IPTS-σύμβουλος παλαιῶν γλωσσῶν. Ἡ μόνη γλῶσσα, ἣ πάντας συνάπτει, ἡ Ἀρχαία Ἑλληνική ἐστιν, ἐπειδὴ τοῖς Ἕλλησι γερμανικὴ παιδεία λείπει, ἡ δὲ ἀγγλική ἐστι μικρά.
Ὅμως πάντες συνῆλθον, ἵνα ἐν τῇ ἀναπαύλῃ τὸ ἡδὺ τῷ χρησίμῳ συνάπτωσι: Ἀνάπαυσις ἐνεργὸς ἐν τῷ ἀττικιστὶ λαλεῖν καὶ ἀναγιγνώσκειν. Πᾶσιν ὁμοίως ἀσύνηθές ἐστι ταύτην τὴν γλῶσσαν τοῦ παρελθόντος λαλεῖν. Ἀλλὰ διὰ τοῦτο καὶ εὐμενῶς ἀλλήλοις χρῶνται. "Τί ὄνομά σοι; Πόθεν εἶ; Διὰ τί δεῦρο ἀφίκου;" Ἁπλαῖ μὲν αἱ ἐρωτήσεις, οὐχ οὕτως δὲ ἁπλαῖ αἱ ἀποκρίσεις. Εἷς τὸν ἄλλον βοηθεῖ, ἕκαστος δὲ πειρᾶται συνιέναι ὅσον δύναται. Ἀνάπαυσις γάρ ἐστιν. Αἱ Ἑλληνίδες μάλιστα πειρῶνται τὴν ἐρασμικὴν προφορὰν μανθάνειν, οἱ δὲ Γερμανοὶ τῇ διανοίᾳ πορρωτέρω τῆς λαλουμένης γλώσσης εἰσίν. Ἀλλ' ὁ πάντων ἐνθουσιασμὸς διὰ ταύτην τὴν γλῶσσαν, ἐν ᾗ πρῶτον κάλλιστα ᾄσματα ᾔσθησαν καὶ ἀθάνατοι διάνοιαι ἐνοήθησαν, ταχέως πάντα πόνον παύει.
Μόνον ἐπὶ βραχὺ καιρὸν συνεχῶς τις λαλεῖν δύναται, ὅταν δεῖ πρῶτον διὰ τοῦ ἐγκεφάλου ἄγειν ἃ λέγειν βούλεται. Ἔπειτα δὲ κοινὴ ἀνάγνωσις γίγνεται. Ἑλληνίς τις ἐκ τῶν προσφερομένων τοὺς τοῦ Λουκιανοῦ "Θεῶν Διαλόγους" αἱρεῖται, τὸ τοῦ παλαιοῦ σκώπτου ἀριστούργημα ἐν ἐκλέκτῳ ἀττικῇ γλώσσῃ, ὃ καὶ Χριστόφορον Μαρτῖνον Οὐίλανδον (Christoph Martin Wieland) ἀεὶ ἔθελξεν. Ἡ ἀνάγνωσις ἀληθῶς ἀνάγνωσίς ἐστιν, δηλαδὴ μεγαλοφώνως ἀναγιγνώσκειν. Ἐὰν πάντες συνιῶσι, καλῶς ἔχει, εἰ δὲ μή, ἀττικιστὶ παραφράζουσι. Πολλάκις δὲ οὐδὲ τοῦτο ἱκανόν ἐστιν. Τότε ὁ ἡγούμενος ποτὲ μὲν γερμανιστί, ποτὲ δὲ νεοελληνιστὶ βοηθεῖ. Ἡ δὲ ἀνάπαυσις μένει.
Παρὰ δὲ τοῖς τοῦ Λουκιανοῦ ἔπεσι τοῖς μικρῷ ἀσελγέσιν (frivol) καὶ βαθύτεραι διάνοιαι εἰσίν. Ἡ ὁμὰς ἐκ τῶν τοῦ Πλωτίνου "Περὶ τοῦ Καλοῦ" ἀναγιγνώσκει, ὅπερ ἔργον διὰ τῆς Μαρσιλίου Φικίνου ἑρμηνείας ποτὲ τοῖς τῆς Ἀναγεννήσεως καλλιτέχναις τὴν ποιητικὴν δύναμιν ἐπήγειρε καὶ τὸν τοῦ καλοῦ ἔρωτα ἐξέκαυσεν. Οὐδὲν δεῖ πολλὰ ἀναγιγνώσκειν - οὕτω πλούσιά ἐστι καὶ ὀλίγα μέρη. Περί τε τούτων ὀνειρώττειν ἄν τις δύναιτο ἐν τῇ μακρᾷ μεσημβρινῇ ἀναπαύλῃ.
Αὕτη ἡ ἀρχαιοελληνικὴ ἀνάπαυσις (δύο ἑβδομάδων) ἐκ τῆς τοῦ κυρίου τοῦ κτήματος προνοίας ἐγένετο. Ἐπειδὴ τῷ κοινῷ τουρισμῷ οὐκέτι ἐτέρπετο, ἄλλους ἐπισκέπτας ζητεῖν ἔκρινεν, μάλιστα μουσικοὺς καὶ καλλιτέχνας. Ἔπειτα τὸ πρόγραμμα εἰς ἄλλα πολιτιστικὰ μέρη ἐξέτεινεν. Ἀλλ' οὐδένα μόχθον οὕτως βοηθεῖ ὡς τὸν διὰ τὴν Ἀρχαίαν Ἑλληνικήν. Καὶ οἱ μετέχοντες τέρπονται τῇ συνουσίᾳ μετὰ τῶν καλλιτεχνῶν, ταῖς συναυλίαις ὑπὸ τῇ σελήνῃ, τοῖς λόγοις, ταῖς ἀτελευτήτοις διαλέξεσιν. Διὰ γλῶσσαν, ἣν πολλοὶ περιττὴν ἢ νεκρὰν νομίζουσιν, αὕτη ἡ αὐτοσχέδιος πρόνοια ἐλπίδος ἀκτίς ἐστιν.